Disiplina që karakterizoi muajt e parë të mandatit të dytë të Donald Trumpit, kur urdhrat ekzekutivë të strukturuar riformatuan Uashingtonin dhe prioritetet globale të SHBA-së, duket tashmë e largët.

Vendime si mbyllja e USAID-it, dobësimi i administratës federale apo ndërhyrjet në kurrikulat universitare ishin të diskutueshme, por buronin nga një strategji e ndërtuar gjatë viteve jashtë Shtëpisë së Bardhë. Së fundmi, Trump duket se vepron gjithnjë e më shpesh pa plan, me tone më ekstreme dhe me një temperament gjithnjë e më të brishtë në Uashington, në kontrast me qetësinë që shfaq gjatë fundjavave në Florida.

Java e fundit ka nxjerrë qartë këtë prirje. Trump shkaktoi reagime të ashpra pasi në rrjetin e tij Truth Social u shpërnda një video me mesazhe raciste që paraqiste Barack dhe Michelle Obama në mënyrë fyese. Paralelisht, ai ka rifilluar sulmet ndaj sistemit zgjedhor, duke dërguar zyrtarë të lartë për të kërkuar prova për mashtrime të pretenduara në zgjedhjet e vitit 2020 dhe duke ngritur shqetësime se mund të tentojë të ndikojë zgjedhjet e ardhshme parlamentare.

Ka pasur gjithashtu paqartësi rreth fushatës së tij kundër emigracionit, sidomos pas incidenteve ku qytetarë amerikanë u plagosën nga agjentë federalë. Edhe pse Trump ka kërkuar tani një “qasje më të butë”, kritikët e shohin këtë si një ribrandim për të zbutur pasojat politike të një politike të ashpër që ka larguar shumë votues. Militarizimi i forcave të rendit shihet si rezultat i drejtpërdrejtë i kërkesave personale të presidentit.

Në të njëjtën kohë, Trump vazhdon të shfaqë obsesion me trashëgiminë e tij personale, duke nxitur ide si riemërtimi i aeroporteve dhe stacioneve kryesore me emrin e tij. Ai ka sulmuar publikisht artistë, sportistë dhe ngjarje kulturore, duke i cilësuar si fyerje ndaj “madhështisë së Amerikës”.

Megjithëse herë pas here shfaqet një qasje më konvencionale, si prezantimi i një platforme për uljen e çmimeve të barnave, përshtypja dominuese është ajo e një presidenti të përqendruar te objektivat e veta personale, shpesh në dëm të shqetësimeve reale të qytetarëve. Ai ka deklaruar se është “shumë krenar” për ekonominë, por përfitimet e rritjes ekonomike nuk janë ndjerë në mënyrë të barabartë në të gjitha shtresat shoqërore.

Kjo qasje padyshim ka kosto politike. Sipas sondazheve të fundit, vetëm një pakicë e amerikanëve beson se Trump ka prioritetet e duhura ose se ai kujdeset për njerëz si ata. Besimi publik ka rënë ndjeshëm krahasuar me fillimin e mandatit.

Një model i përsëritur është shndërrimi i retorikës impulsive në politikë konkrete. Kjo u pa në përplasjen me Danimarkën për Groenlandën, që tensionoi marrëdhëniet me aleatët, por edhe në politikat tregtare dhe tarifat. Në disa raste, rezistenca ndërkombëtare dhe presioni politik i brendshëm e kanë detyruar Trumpin të tërhiqet pjesërisht.

Kjo përplasje mes dëshirës së presidentit për pushtet më pak të kufizuar dhe kufizimeve politike e kushtetuese po përcakton klimën e vitit zgjedhor. Zgjedhjet do të tregojnë nëse votuesit duan ta frenojnë Trumpin apo t’i japin atij më shumë hapësirë veprimi, dhe nëse ai do ta pranojë verdiktin demokratik.

Në këtë kontekst, përplasja e radhës pritet të jetë mbi politikën e emigracionit dhe rolin e agjencisë ICE, ku demokratët kërkojnë kufizime më të forta, ndërsa republikanët vazhdojnë ta mbrojnë linjën e ashpër të presidentit, pavarësisht reagimeve negative në publik.

Refuzimi i Trump për të kërkuar falje për përmbajtje raciste të shpërndarë nga vetë ai nënvizon se sjelljet ekstreme, që do të kishin pasoja serioze për figura të tjera publike, nuk duket se prodhojnë të njëjtin efekt politik ndaj tij, një realitet që vazhdon të polarizojë thellë shoqërinë amerikane. /Përshtati “Pamfleti” nga “CNN”