Në vitin 2006, gruaja u diagnostikua me kancer të zorrëve, çka e çoi drejt një terapie të gjerë dhe të panevojshme. Nga janari 2007 deri në maj 2011, ajo iu nënshtrua cikleve të përsëritura kimioterapie, si edhe trajtimeve me kortizon dhe steroide. Vetëm pas një biopsie të re të kryer në Xhenova u përjashtua përfundimisht prania e kancerit.

Gjykata e Apelit rriti ndjeshëm shumën e dëmshpërblimit krahasuar me vendimin e shkallës së parë të Gjykatës së Pizës, e cila kishte caktuar 295 mijë euro. Rasti nisi kur gruaja u paraqit në spital për një ndërhyrje ortopedike: analizat para shtrimit zbuluan një anomali në numrin e qelizave të bardha të gjakut, duke çuar në shtyrjen e operacionit dhe dërgimin e rezultateve në spital.

Pas një biopsie të palcës së kockave dhe të zorrëve, mjekët e spitalit universitar diagnostikuan limfomë jo-Hodgkin.

Sipas mediave vendase, pas një përpjekjeje të pasuksesshme për pajtim, pacientja paditi AOUP-in në gjykatën civile të Pizës. Spitali u mbrojt duke argumentuar se tabloja klinike ishte komplekse dhe e vështirë për t’u diagnostikuar, si dhe se trajtimi i ndjekur ishte i përshtatshëm.

Megjithatë, ekspertiza mjeko-ligjore e urdhëruar nga gjykata konkludoi se trajtimi nuk ishte i nevojshëm, pasi hipoteza e limfomës nuk mbështetej nga analizat, ekzaminimet apo simptomat e raportuara nga pacientja.

Gjykata e Apelit përcaktoi një paaftësi të përhershme prej 60%, kundrejt 40% të njohur nga shkalla e parë, dhe pranoi edhe “dëme të personalizuara”, duke marrë parasysh pasojat e rënda psikologjike dhe ndikimin në jetën e përditshme të gruas.

47-vjeçarja, e cila punonte si shitëse sigurimesh, u detyrua të reduktonte ndjeshëm aktivitetin profesional dhe madje iu hoq edhe leja e drejtimit të automjetit, pasi u konsiderua e papërshtatshme për të drejtuar makinën.