Në çastin që pashë gruan në të, i gjithë trupi m’u ftoh.
I njoha menjëherë ata sy. Kisha kaluar njëzet vjet duke i parë të tatuazhuar në gjoksin e bashkëshortit tim.
Dhe pas veshit të saj ishte i njëjti trëndafil i vogël.
Pikërisht i njëjti.
Duart filluan të më dridheshin.
Pastaj vura re se çfarë mbante në krahë.
Një foshnjë të porsalindur.
Të mbështjellë me një batanije.
Jo çfarëdo batanijeje.
Ishte batanija me të cilën e kishim mbështjellë Claire-n kur e sollëm në shtëpi për herë të parë.
E ktheva fotografinë nga ana tjetër.
Në pjesën e pasme ishin shkruar gjashtë fjalë me shkrimin e Richard-it:
“Ma fal, Rose. Ajo nuk duhet ta marrë vesh.”
Gjunjët më ranë përtokë mbi dyshemenë e garazhit.
Për disa minuta, thjesht qëndrova ulur aty.
Kush ishte Rose?
Pse Richard më kishte gënjyer për të për njëzet vjet?
Dhe pse ajo mbante në krahë vajzën tonë?
Kontrollova gjithçka që ishte fshehur pas asaj dërrase.
Fatura të vjetra. Kartëvizita. Një libër i vogël adresash.
Afër fundit gjeta një emër.
Rose.
Dhe pranë tij, një numër të vjetër telefoni.
Telefonova përpara se të arrija të ndryshoja mendje.
Telefoni ra katër herë.
Pastaj u përgjigj një grua e moshuar.
“Urdhëroni?”
M’u shtrëngua fyti.
“A është ky numri i Rose-s?”
Heshtje.
Pastaj ajo pëshpëriti:
“Richard?”
M’u përmbys stomaku.
“Je vërtet ti?”
E shtrëngova telefonin edhe më fort.
“Nuk jam Richard.”
Pasoi një tjetër heshtje e gjatë.
“Jam bashkëshortja e tij.”
E dëgjova duke marrë frymë thellë.
Pastaj filloi të qante.
Qante me dënesa të thella, të dhimbshme.
Dhe më në fund tha:
“MË NË FUND MË GJETE!”
Nuk mund të merrja frymë.
“Mendova se kjo ditë nuk do të vinte kurrë.”
“Kush je ti?”
Ajo nuk u përgjigj.
“Pse kam një fotografi ku ti mban Claire-n në krahë?”
Asgjë.
“Çfarë ka bërë Richard-i?”
Rose filloi të qante edhe më fort.
Pastaj tha:
“Nuk mund të ta tregoj në telefon.”
Më dha adresën e një restoranti të vogël në qytetin fqinj.
“Eja vetëm.”
Nuk prita që Richard-i të kthehej nga puna.
Duart më dridheshin aq shumë gjatë vozitjes, saqë e humba kthesën dy herë.
Kur më në fund mbërrita në restorant, Rose ishte ulur tashmë në tavolinën e fundit pranë dritares.
Flokë të argjendtë. Gishta që i dridheshin rreth filxhanit të kafesë.
Por, edhe pas gjithë atyre viteve, e njoha menjëherë.
Ajo ishte gruaja e tatuazhuar mbi zemrën e bashkëshortit tim.
U ula përballë saj.
“Ti je Evelyn”, tha ajo me zë të ulët.
“Dhe ti je gruaja që bashkëshorti im mban të tatuazhuar në gjoks.”
Fytyra e saj u shtrembërua nga dhimbja.
Vendosa fotografinë mbi tavolinë, mes nesh.
“Fillo të flasësh.”
Rose e nguli shikimin te fotografia.
Pastaj më pa mua.
Para se të arrinte të përgjigjej, ra zilja mbi derën e restorantit.
Sytë e saj papritur u drejtuan përtej shpatullës sime.
E gjithë ngjyra iu largua nga fytyra.
U ktheva.
Dikush po vinte drejtpërdrejt drejt tavolinës sonë.
Dhe kur pashë KUSH ishte, për pak sa nuk më ra të fikët.
Sepse edhe atë fytyrë e njihja.
Dhe papritur, fotografia e Claire-s në krahët e Rose-s nuk ishte më sekreti më i madh që Richard-i kishte fshehur nga unë.
## VAZHDIMI
