Sipas këtij qëndrimi, një çift i martuar duhet të ketë hapësirën e vet private, ku mund të marrë vendime, të ndërtojë rutinën e përditshme dhe të jetojë sipas mënyrës së tij, pa ndërhyrje nga të tjerët.
Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se marrëdhënia me vjehrrën duhet të jetë e keqe. Përkundrazi, respekti dhe dashuria mund të ruhen edhe kur secili jeton në shtëpinë e vet. Ndonjëherë, pak distancë fizike ndihmon që marrëdhëniet familjare të jenë edhe më të mira.
Edhe bashkëshorti, sipas këtij mendimi, duhet ta kuptojë se krijimi i një familjeje të re nënkupton edhe krijimin e një hapësire të pavarur për çiftin.
Në fund, rëndësi ka që të dy partnerët të jenë të lumtur dhe të ndihen të respektuar. **Sepse martesa nuk është vetëm të jetosh nën të njëjtën çati, por të ndërtosh një jetë ku ka dashuri, mirëkuptim, privatësi dhe qetësi.**