Trajneri Hanson heshti për disa sekonda.
“Blerina, nuk e di çfarë të them. Djemtë mezi po e prisnin këtë darkë. Disa prej tyre kanë folur për të gjatë gjithë javës.”
“Mos u shqetësoni. Do të gjejmë një zgjidhje.”
E mbylla telefonin dhe menjëherë nisa të llogarisja se çfarë mund të bëja.
Nuk kisha kohë për të pritur që dikush të më ndihmonte. U vesha, mora çelësat e makinës dhe shkova në supermarketin e madh të mishit.
Bleva rreth 60 kilogramë mish shpatulle derri. Nuk ishte pikërisht derri i tërë që Miloti kishte premtuar, por ishte mjaftueshëm për t’u përgatitur një vakt i mirë për të gjithë.
Kur u ktheva në shtëpi, fillova menjëherë përgatitjet.
E preva mishin në copa të mëdha, e mbusha me erëza dhe e përgatita tymosësin. Pastaj e lashë të piqej ngadalë gjatë gjithë natës.
Herë pas here dilja jashtë për të kontrolluar temperaturën, për të shtuar dru dhe për t’u siguruar që gjithçka po shkonte mirë.
Luanit i tregova çfarë kishte ndodhur. Ai u zemërua kur mori vesh se vëllai i tij e kishte shitur derrin, por unë i thashë:
“Nuk dua të humbasim kohë duke u grindur. Këta 52 djem nuk kanë faj për atë që bëri Miloti.”
Të nesërmen, pak para orës katër pasdite, gjithçka ishte gati.
Mishi ishte bërë aq i butë sa ndahej lehtësisht me pirun. Përgatita edhe bukë, sallatë lakre, salca dhe disa garnitura.
Trajneri Hanson kishte organizuar që djemtë të vinin në shtëpinë tonë para se të niseshin për në ndeshje.
Kur autobusi u ndal para oborrit, zbritën njëri pas tjetrit. Fillimisht dukej sikur nuk e dinin çfarë po ndodhte.
Pastaj njëri prej tyre nuhati aromën.
“Trajner, a është ky mishi që na kanë premtuar?”
Trajneri buzëqeshi.
“Jo, djem. Ky është diçka edhe më e veçantë.”
Ata u rreshtuan dhe filluan të mbushnin pjatat. Disa morën nga dy herë. Të tjerët u ulën në shkallët e oborrit dhe filluan të hanin me uri.
Unë i shikoja nga dera e kuzhinës dhe ndihesha e lumtur që ia kisha dalë.
Por pikërisht kur mendova se gjithçka kishte përfunduar, trajneri Hanson ngriti dorën.
“Djem, para se të nisemi, dua që të gjithë të ndaloni për një minutë.”
Të 52 lojtarët u kthyen nga ai.
Trajneri u afrua pranë tymosësit tim, vendosi dorën mbi të dhe tha:
“Dua që ta shikoni këtë. Kjo grua nuk kishte asnjë detyrim të na ndihmonte. Ajo nuk është sponsori ynë, nuk është pjesë e klubit dhe nuk kishte marrë përsipër të na ushqente. Por kur dikush tjetër nuk e mbajti fjalën, ajo nuk gjeti justifikime. Ajo u ngrit, punoi gjithë natën dhe siguroi që asnjëri prej jush të mos mbetej pa ngrënë.”
Pastaj u kthye nga unë.
“Blerina, nuk po të falënderojmë vetëm për ushqimin. Po të falënderojmë sepse u tregove këtyre djemve se çfarë do të thotë të mbash fjalën.”
Për disa çaste nuk dija çfarë të përgjigjesha.
Pastaj njëri nga lojtarët, një djalë i gjatë me numrin 17 në fanellë, doli përpara.
“Zonjë, babai im punon larg dhe nuk mundi të vinte të më shihte këtë sezon. Por sot, kur pashë gjithë këtë ushqim, u ndjeva sikur dikush po kujdesej për ne.”
Fjalët e tij më prekën më shumë se çdo falënderim.
Një tjetër lojtar filloi të duartrokiste. Brenda pak sekondash, të gjithë po duartrokisnin.
Trajneri nxori nga çanta një fanellë të ekipit. Në pjesën e pasme ishte shkruar emri im: **BERNICE – NUMRI 52.**
“Ky është numri yt,” tha ai. “Sepse sot ishe lojtari ynë i 52-të.”
Nuk arrita t’i mbaja lotët.
Ata u nisën për në ndeshje me barkun plot dhe me një energji që nuk e kishin pasur kur kishin ardhur.
Atë mbrëmje, telefoni më ra përsëri.
Ishte trajneri Hanson.
“Blerina, fituam! Djemtë fituan ndeshjen e parë eliminatore pas gjithë këtyre viteve!”
Ai më tregoi se pas ndeshjes, lojtarët kishin kërkuar të bënin një fotografi të përbashkët me fanellën time. Madje, kishin vendosur që në ndeshjen e ardhshme të mbanin një pankartë ku shkruhej: “Faleminderit, zonja Bernice!”
Të nesërmen, Miloti më telefonoi.
“Dëgjova që i ushqeve të gjithë djemtë. Nuk duhej të shpenzoje aq shumë para.”
Nuk i bërtita. Nuk ia përmenda as 480 dollarët që kishte marrë.
Thjesht i thashë:
“Milot, ti e kishe dhënë fjalën. Unë thjesht nuk doja që 52 djem të paguanin për një premtim të thyer.”
Ai heshti.
Nuk kërkoi falje menjëherë, por disa ditë më vonë erdhi në shtëpinë tonë. Më solli paratë që kishte marrë nga shitja e derrit dhe më tha se donte të kontribuonte për darkën e radhës të ekipit.
Nuk ishte e nevojshme t’i pranoja, por këtë herë ai vetë kishte vendosur të bënte gjënë e duhur.
Disa javë më vonë, kur ekipi vazhdoi rrugëtimin në kampionat, trajneri më dërgoi një fotografi. Të 52 djemtë qëndronin së bashku, duke mbajtur pankartën me emrin tim.
Poshtë fotografisë shkruhej:
“Fitorja fillon me zemrën, jo vetëm me stërvitjen.”
Atë ditë kuptova diçka që nuk do ta harroj kurrë: nuk është e rëndësishme kush premton të bëjë diçka të madhe. E rëndësishme është kush shfaqet kur të tjerët nuk e bëjnë.
Dhe ndonjëherë, një tymosës plot me mish mund t’u mësojë 52 djemve një mësim që do ta mbajnë mend gjatë gjithë jetës.