— E kam seriozisht. Po e hedh të ardhmen tënde në erë.
— Ajo ka një djalë, jo probleme.
— Kështu flasin njerëzit kur nuk mendojnë qartë.
I shpjegova se unë dhe Ana kishim vendosur të martoheshim.
Nëna ime u ngrit në këmbë, rregulloi xhaketën dhe më shikoi drejt e në sy.
— Nëse martohesh me të, mos prit asgjë nga unë.
Edhe unë e pashë drejt në sy.
— E ke seriozisht?
— Kjo është jeta që po zgjedh.
Pastaj lëshoi një të qeshur tallëse.
Por unë u martova me Anën gjithsesi.
Morëm me qira një shtëpi të vogël.
Nuk ishte luksoze, por ishte e jona.
Nuk kishim shumë para, por kishim gjithçka që na nevojitej.
Kishim ushqim në frigorifer.
Në shtëpinë tonë kishte qetësi.
Dhe për herë të parë në jetën time, ndihesha i lirë të jetoja sipas zgjedhjeve të mia.
Disa muaj më vonë, djali i Anës m’u afrua dhe më pyeti:
— Babi, a mund të më ndihmosh?
U shtanga.
Edhe Ana mbeti pa fjalë.
Askush nuk i kishte thënë të më quante kështu.
Ajo fjalë thjesht i kishte dalë natyrshëm.
Dhe në atë çast kuptova se kurrë më parë nuk isha ndier kaq i plotësuar.
Kaluan tre vjet pa marrë as edhe një fjalë të vetme nga nëna ime.
Pastaj, javën e kaluar, më ra telefoni.
— Kam dëgjuar se tani ke… një familje, — tha ajo.
— Po, kam.
— Jam afër.
Pati një heshtje të shkurtër.
— Do të vij nesër. Dua ta shoh këtë rrëmujë që ke krijuar.
Të nesërmen pasdite, ajo mbërriti e veshur me elegancë, me të njëjtën shprehje mosmiratimi që mbaja mend.
Ia hapa derën.
— Hyr brenda.
Ajo hyri dhe filloi ta vështronte ngadalë shtëpinë tonë.
Pastaj diçka ndryshoi në shprehjen e fytyrës së saj.
U kap pas kornizës së derës për t’u mbajtur.
Sytë iu mbushën me lot.
— O Zot i madh… — pëshpëriti ajo.
E shikova krejt i hutuar.
— Çfarë është kjo?
## VAZHDIMI
