Kalebi ishte në mes të dhomës, i veshur vetëm me një palë pantallona të shkurtra, me flokët e shpupuritur dhe djersë në ballë.
Por ajo që më bëri të shpërtheja në të qeshura ishte pamja e tij.
Kishte veshur një paruke të gjatë bionde, një bluzë rozë me shkëlqim dhe një palë syze dielli gjigante. Përpara tij, në televizor, shfaqej një video me koreografi kërcimi.
Ai po përpiqej të imitonte lëvizjet e një këngëtareje të famshme, por dukej më shumë si një njeri që po luftonte me një tufë bletësh.
Në dysheme ishte rrëzuar një jastëk, një karrige ishte shtyrë pranë murit dhe telefoni i tij ishte vendosur mbi një grumbull librash, duke e filmuar të gjithë skenën.
Kalebi u kthye nga unë.
Për disa sekonda, të dy qëndruam pa lëvizur.
Pastaj ai bërtiti:
— O ZOT! ÇFARË PO BËN TI KËTU?!
Unë nuk mund të merrja frymë nga të qeshurat.
— Unë?! Çfarë po bën TI këtu?!
Ai e hoqi menjëherë paruken dhe u përpoq të fikte televizorin.
— Nuk është ashtu siç duket!
— Ah, vërtet? Sepse duket sikur burri im po përgatitet për audicionin e radhës në një grup vajzash pop!
Ai mbuloi fytyrën me duar.
— Të lutem, mos qesh.
Kjo vetëm sa më bëri të qeshja edhe më shumë.
— Kaleb, pse ke veshur një paruke bionde?
Ai mori frymë thellë dhe më në fund u dorëzua.
— Sepse duhet të mësoj një kërcim.
— Për kë?
Ai uli sytë.
— Për vajzën tonë.
Në atë moment, buzëqeshja ime u bë edhe më e madhe.
Vajza jonë tetëvjeçare, Ema, kishte disa javë që i kërkonte të merrte pjesë në një aktivitet në shkollë. Çdo familje duhej të përgatiste një performancë të shkurtër për mbrëmjen e prindërve dhe fëmijëve.
Ema kishte zgjedhur një këngë popullore që e pëlqente shumë dhe kishte vendosur se do të kërcente bashkë me të atin.
Problemi ishte se Kalebi nuk dinte të kërcente.
Dhe, për më tepër, ai kishte një reputacion për të ruajtur. Ishte njeriu që nuk këndonte as në makinë, madje as kur ishte vetëm me mua.
— Pra, po më thua se po mësoje të kërcesh fshehurazi për Emën? — e pyeta.
Ai tundi kokën.
— Ajo më kërkoi të mos i tregoja askujt. Më tha se do të ishte surprizë për ty. Por unë nuk e dija se ishte kaq e vështirë!
Pastaj tregoi televizorin.
— Kam një orë që përpiqem ta bëj atë lëvizjen me duar. Nuk më del!
U afrova dhe pashë videon.
Ishte një kërcim me lëvizje të shpejta, rrotullime dhe disa hapa që kërkonin shumë koordinim.
— Dhe parukja? — pyeta, ende duke buzëqeshur.
— Ema tha se duhej të dukesha si këngëtarja në video. E kishte gjetur në dollapin e kostumeve.
Nuk munda më. U ula në krevat duke qeshur.
Kalebi u ul pranë meje, i turpëruar.
— E di që dukem qesharak.
— Dukesh si njeriu që më ka bërë të qesh më shumë në nëntë vjet martesë.
Ai më pa me një buzëqeshje të vogël.
— A do t’ia tregosh dikujt?
— Kjo varet. A do të më lejosh të të ndihmoj?
Ai u mendua pak.
— Vetëm nëse premton të mos qeshësh.
— Nuk mund të premtoj diçka të pamundur.
Atë pasdite, porositë që kisha marrë për drekë mbetën mbi tavolinë. Në vend të tyre, vendosëm muzikën përsëri dhe filluam të ushtroheshim bashkë.
Kalebi ishte ende i ngurtë, ngatërronte hapat dhe herë pas here përplasej me karrigen. Por nuk u dorëzua.
Kur Ema u kthye nga shkolla, ai e priti te dera.
— Kam një surprizë për ty, princeshë.
Ajo e pa të atin me dyshim.
— E ke mësuar kërcimin?
Ai ndezi muzikën.
Në fillim bëri një hap gabim, pastaj një tjetër. Por kur arriti te pjesa që kishte ushtruar gjithë pasditen, i bëri lëvizjet pothuajse në mënyrë perfekte.
Ema bërtiti nga gëzimi.
— BABIIII! E MËSOVE!
Ajo iu hodh në përqafim dhe filloi të kërcente me të në mes të dhomës.
Unë qëndroja pranë tyre me telefonin në dorë, duke i filmuar.
Kalebi më pa dhe më tregoi me gisht.
— Asnjë fjalë për këtë te miqtë e mi!
Por Ema kishte plane të tjera.
Të premten në mbrëmje, në aktivitetin e shkollës, ajo doli në skenë e veshur me një fustan të shkëlqyer. Kalebi doli pas saj, këtë herë me paruken bionde dhe të njëjtën bluzë rozë.
Salla shpërtheu në të qeshura dhe duartrokitje.
Ai, që dikur nuk pranonte as të këndonte në makinë, po kërcente para dhjetëra prindërve vetëm për ta bërë vajzën e tij të lumtur.
Kur mbaruan, Ema e përqafoi fort dhe i pëshpëriti diçka në vesh.
Më vonë e pyeta se çfarë i kishte thënë.
Kalebi buzëqeshi.
— Më tha se isha babai më i mirë në botë.
E përqafova dhe i thashë:
— E di çfarë? Sot kuptova se sa shumë mund të bëjë një njeri për ata që do.
Ai më puthi në ballë.
— Vetëm mos i trego askujt sa shumë herë u rrëzova duke e mësuar atë kërcim.
Natyrisht, videon e ruajta.
Dhe sa herë që kemi nevojë për të qeshur, e hapim përsëri.
Sepse atë ditë nuk pashë thjesht burrin tim duke kërcyer me paruke bionde.
Pashë një baba që ishte i gatshëm të dukej qesharak para gjithë botës, vetëm që vajza e tij të ndihej e veçantë.
Dhe sinqerisht, nuk ka asgjë më të bukur se kaq.