Ajo ra pa jetë para syve të fëmijëve të saj, të cilët, të pafajshëm dhe të hutuar, iu afruan duke i folur, pa e kuptuar se kishin humbur përgjithmonë njeriun më të dashur. Pamjet e asaj nate, veçanërisht fakti që Sonida lau gjakun e nënës me duart e saj gjatë gjithë natës, mbetën të gdhendura thellë në shpirtin e tyre.

Pas kësaj tragjedie, jeta e dy fëmijëve ndryshoi rrënjësisht. Edhe pse u rritën me dhimbjen e humbjes, ata u përpoqën të ndërtonin një të ardhme më të mirë, duke u dalluar si nxënës dhe studentë të shkëlqyer në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, të vlerësuar me medalje ari për arritjet akademike.

Por suksesi nuk arriti ta shërojë plagën e brendshme, sidomos te Sonida, e cila e vuajti thellë humbjen e nënës dhe nuk mundi kurrë ta kapërcejë traumën që e shoqëroi gjatë gjithë jetës.

Si të mos mjaftonte dhimbja e së shkuarës, disa muaj më parë Genardi dhe Sonida humbën edhe babain e tyre në mënyrë tragjike. Ai u dhunua rëndë në rrugë dhe, si pasojë e plagëve të marra, ndërroi jetë, duke lënë pas dy fëmijë të thyer emocionalisht.

Kjo humbje e dytë u bë goditja përfundimtare, që i rrëzoi përfundimisht ëndrrat dhe shpresat e tyre për një jetë normale. Sot, Genardi dhe Sonida po trajtohen në një spital psikiatrik, duke u përballur çdo ditë me pasojat e traumave të thella që kanë përjetuar.

Historia e tyre është një thirrje e fortë për shoqërinë mbi rëndësinë e të qenurit pranë njerëzve që kanë kaluar ngjarje traumatike, për t’i mbështetur, dëgjuar dhe ndihmuar në kohë. Një gabim, një akt dhune apo neglizhencë, mund të shkatërrojë jo vetëm një jetë, por breza të tërë, ndërsa mbështetja dhe empatia mund të jenë shpëtimi që u mungoi.