Prandaj, kur hyra në dhomën e tij të gjumit me rrobat e sapolara në duar dhe vura re se kitara mungonte nga mbajtësja e saj, ndjeva një shqetësim të çuditshëm.

Kur u kthye nga shkolla, e pyeta se ku ishte.

Ai uli sytë.

— Mami… e shita.

Për pak sa nuk më ranë rrobat nga duart.

— E shite kitarën tënde? Pse?

— Majës i duhej një karrocë e re invalidësh.

Maja ishte një vajzë e ëmbël në klasën e tij të tetë, e cila përdorte karrocë invalidësh prej disa vitesh.

Juliani më shpjegoi se karroca e saj e vjetër po shkatërrohej.

Rrotat bllokoheshin shpesh, ulësja ishte konsumuar dhe kalimi nga një klasë në tjetrën ishte bërë një mundim i vërtetë.

— Javën e kaluar, për pak sa nuk e humbi drekën, sepse rrotat i ngecnin vazhdimisht, — më tha ai.

Madje, disa shokë të klasës qeshnin me zhurmën kërcitëse që bënte karroca e saj.

— Ajo shtiret sikur nuk e shqetëson, — tha Juliani. — Por unë e di që është e mërzitur.

U ula pranë tij.

— Pse familja e saj nuk ia ka blerë një tjetër?

— Ata kanë shumë fatura mjekësore. Nuk mund ta përballojnë çmimin e karrocës që i nevojitet Majës.

Sytë e mi u kthyen te mbajtësja e zbrazët e kitarës.

— Pra, vendose ta shisje Fender-in tënd?

Ai pohoi kokën në heshtje.

— Dikush duhej ta ndihmonte, mami.

— Pse nuk më tregove çfarë po planifikoje?

Sytë iu mbushën me lot.

— Mendova se do të doje të organizonim një mbledhje fondesh, por Majës i duhej ndihmë tani. Më fal.

E mbështolla me krahët e mi.

Nuk më pëlqente që kishte marrë një vendim kaq të madh pa folur me mua, por nuk mund ta shpërfillja mirësinë që fshihej pas veprimit të tij.

— Ke një zemër të mrekullueshme, — i thashë. — Por herën tjetër, do ta gjejmë një zgjidhje të tillë së bashku.

Pastaj e pyeta nëse paratë nga shitja e kitarës kishin mjaftuar.

— Jo të gjitha, — pranoi ai.

Hapi një sirtar dhe më tregoi kutinë ku mbante kursimet e tij.

Brenda nuk kishte asgjë.

— I përdora edhe të gjitha paratë e ditëlindjes.

— Të gjitha?

Ai pohoi kokën.

— Dhe e shita edhe PlayStation-in tim bashkë me lojërat.

E shikova e habitur.

Karroca e invalidëve kishte kushtuar 1.400 dollarë.

Për ta paguar, ai kishte hequr dorë nga kitara, nga çdo dollar që kishte kursyer dhe nga konsola e tij e lojërave.

— Julian, pse do t’i sakrifikoje të gjitha këto gjëra?

Përgjigjja e tij m’i mbushi sytë me lot.

— Kur të rritem, mund të blej një kitarë tjetër. Por Majës i duhet një karrocë që mund ta përdorë vërtet sot.

Më vonë atë mbrëmje, më tregoi se e kishte blerë tashmë karrocën dhe kishte caktuar datën e dorëzimit.

Ai dëshironte që Maja dhe familja e saj ta merrnin si surprizë.

Shkova në shtrat duke u ndier më krenare se kurrë për djalin tim.

Mendova se bujaria e tij ishte gjëja më e papritur që mund të ndodhte atë javë.

Por gabohesha.

Pikërisht në orën shtatë të mëngjesit, një trokitje e fortë u dëgjua në derën kryesore.

Jashtë po prisnin dy policë me uniformë, ndërsa makina e tyre e patrullimit ishte parkuar aty pranë.

— A jeni Sarah Vance? — pyeti polici më i gjatë.

— Po, unë jam.

— Unë jam oficeri Daniels, ndërsa ky është oficeri Cooper. Do të dëshironim të bisedonim me ju dhe Julianin.

M’u shtrëngua stomaku.

Juliani u shfaq në korridor pas meje.

Në çastin kur pa policët, fytyra iu zbardh.

— Mami, çfarë po ndodh?

Vendosa dorën mbi shpatullën e tij për ta qetësuar.

Oficeri Daniels e pyeti nëse Juliani ishte nxënës në shkollën e mesme Westbrook dhe nëse kohët e fundit kishte blerë një karrocë invalidësh për një vajzë me emrin Maja.

— Po, është e vërtetë, — u përgjigja me kujdes.

Policët shkëmbyen një vështrim.

— Zonja Vance, dje ndodhi edhe diçka tjetër dhe ne besojmë se ju nuk keni marrë vesh për të.

U ktheva nga Juliani.

— A ka diçka tjetër që nuk ma ke treguar?

Ai tundi kokën me shpejtësi.

— Jo, mami. Nuk e di për çfarë po flasin.

Oficeri Cooper bëri një hap përpara.

— Djali juaj nuk është në telashe. Mbrëmë morëm një telefonatë dhe kjo është arsyeja pse jemi këtu.

— Kush ju telefonoi?

— Dikush ka kërkuar të takohet me Julianin. Na është kërkuar t’ju shoqërojmë të dyve.

E shikova i hutuar.

— Kush dëshiron të takojë djalin tim?

Polici bëri një pauzë përpara se të përgjigjej.

Pastaj përmendi babanë e Majës.

Filloi të shpjegonte se diçka e papritur kishte ndodhur pasi karroca e re kishte mbërritur në shtëpinë e tyre.

Zemra më rrihte fort ndërsa e dëgjoja.

Por asgjë nuk mund të më përgatiste për atë që unë dhe Juliani do të zbulonim.

## VAZHDIMI

— Babai i Majës dëshiron ta takojë djalin tuaj personalisht, — tha oficeri Daniels. — Ajo që ndodhi mbrëmë e ka prekur thellë familjen e tyre.

Shikova Julianin, i cili po më shtrëngonte dorën aq fort, saqë ndieja dridhjet e gishtave të tij.

— Por pse policia? — pyeta. — A ka ndodhur diçka me karrocën?

— Jo, zonjë, — u përgjigj oficeri Cooper. — Është pikërisht e kundërta. Ju lutem, ejani me ne. Babai i Majës do t’ju shpjegojë gjithçka.

Gjatë gjithë rrugës, Juliani nuk tha asnjë fjalë.

Kur arritëm te shtëpia e Majës, pashë një karrocë të re pranë derës dhe disa kuti të vogla të vendosura në verandë.

Babai i saj, një burrë rreth të dyzetave me flokë të thinjur dhe sy të skuqur nga pagjumësia, doli me nxitim për të na pritur.

Sapo pa Julianin, u përkul përpara dhe e përqafoi fort.

— Faleminderit, bir, — pëshpëriti ai me zë të dridhur. — Nuk e di si do të mund të ta shpërblej atë që ke bërë.

Juliani mbeti i shtangur.

— Unë thjesht doja ta ndihmoja Majën, zotëri.

Burri u tërhoq paksa dhe fshiu lotët.

— E di. Por ti nuk e ke idenë se çfarë ndodhi mbrëmë.

Na ftoi brenda.

Maja ishte ulur në dhomën e ndenjjes, në karrocën e saj të re. Kur pa Julianin, fytyra iu ndriçua nga gëzimi.

— Julian!

Ajo shtyu rrotat e karrocës përpara dhe iu afrua.

— Nuk mund ta besoj që e bëre këtë për mua! — tha ajo, duke e përqafuar. — Babai më tha se ishte një dhuratë nga një bamirës, por unë e dija që vetëm ti mund të bëje diçka kaq të çmendur.

Juliani buzëqeshi me ndrojtje.

— Tani mund të lëvizësh pa u bllokuar rrotat.

Maja qeshi mes lotëve.

— Dhe mund të shkoj në drekë pa pasur frikë se do të mbetem në korridor!

Por babai i saj nuk po qeshte.

Ai mori frymë thellë dhe nxori nga një sirtar një zarf të trashë.

— Sarah, duhet t’ju tregoj diçka që zbulova mbrëmë. Kur karroca mbërriti, Maja më tregoi se si Juliani kishte hequr dorë nga gjithçka për ta blerë. Në fillim mendova se kishte qenë një gjest i bukur, por i zakonshëm për një djalë me zemër të mirë.

Ai uli sytë drejt zarfit.

— Pastaj, kur pashë faturën dhe kuptova se karroca kushtonte 1.400 dollarë, e pyeta Julianin nëse e kishte blerë vërtet vetë. Maja më tregoi se ai kishte shitur edhe kitarën, PlayStation-in dhe kursimet e tij.

U kthye nga djali im.

— Në atë çast kuptova se nuk mund ta pranoja këtë sakrificë pa bërë diçka.

— Nuk dua asgjë në këmbim, zotëri, — tha Juliani menjëherë. — Ju lutem, mos mendoni se e bëra për para.

Babai i Majës buzëqeshi me trishtim.

— Pikërisht këtë më tha edhe vajza ime. Prandaj nuk po të jap para si shpërblim. Dua të të tregoj diçka tjetër.

Ai hapi zarfin dhe nxori një dokument.

Ishte një faturë shitjeje për një kitarë elektrike Fender Stratocaster.

Por nuk ishte fatura e kitarës së Julianit.

— Para disa vitesh, përpara se Maja të sëmurej kaq rëndë, unë luaja në një grup muzikor, — shpjegoi ai. — E lashë muzikën kur shpenzimet mjekësore u bënë të papërballueshme dhe fillova të punoja me orë shtesë. Kitarën time e ruajta në papafingo. Ishte gjëja e vetme nga jeta ime e vjetër që nuk kisha zemër ta shisja.

Ai heshti për disa sekonda.

— Mbrëmë, pasi dëgjova çfarë kishe bërë, shkova në papafingo dhe e nxora. Pastaj e çova te një dyqan muzikor për ta kontrolluar. Është në gjendje të shkëlqyer. Është një Fender i të njëjtit model që kishe ti.

Juliani e shikoi i habitur.

— Pse po ma tregoni këtë?

Burri e vendosi faturën mbi tavolinë.

— Sepse dua që ta marrësh. Nuk është një shpërblim për mirësinë tënde. Është një dhuratë nga një muzikant i vjetër për një muzikant të ri. Një kitarë nuk duhet të qëndrojë e mbyllur në papafingo kur dikush mund ta mbushë botën me muzikë.

Juliani hapi gojën, por nuk nxori asnjë fjalë.

Unë vendosa dorën mbi kraharor. Nuk mund t’i mbaja më lotët.

Megjithatë, oficeri Daniels ende qëndronte pranë derës dhe unë nuk e kuptoja pse kishte ardhur deri aty.

— Më falni, — thashë. — Ende nuk e kuptoj pse ju përfshinë policët.

Babai i Majës pohoi kokën.

— Sepse mbrëmë ndodhi edhe diçka tjetër.

Ai na shpjegoi se, pasi Juliani kishte paguar karrocën, punonjësi i dyqanit e kishte telefonuar për ta konfirmuar porosinë. Kur babai i Majës kishte shkuar për të marrë dokumentet e garancisë, punonjësi i kishte treguar se Juliani kishte lënë një shënim të vogël bashkë me pagesën.

Në shënim shkruhej:

*“Ju lutem, mos i tregoni Majës se kush e bleu karrocën derisa të mbërrijë. Dua që ajo të mendojë se dikush e bëri këtë vetëm sepse e meriton të ketë një ditë më të mirë. Nuk dua që ajo të ndihet sikur më ka borxh diçka.”*

Babai i Majës kishte filluar të qante kur e kishte lexuar.

Por kjo nuk ishte arsyeja e telefonatës së tij.

Ai kishte vendosur të kontaktonte policinë pasi një fqinj i kishte treguar se kishte parë Julianin duke e dorëzuar kitarën në një dyqan të përdorur. Fqinji kishte menduar se dikush mund ta kishte detyruar djalin ta shiste dhe kishte njoftuar autoritetet nga shqetësimi.

Policët kishin verifikuar situatën dhe kishin konfirmuar se Juliani e kishte bërë gjithçka me dëshirën e tij. Babai i Majës kishte kërkuar që ata të na shoqëronin, në mënyrë që të mos shqetësoheshim nga një telefonatë e papritur dhe që të sqarohej çdo keqkuptim.

— Nuk donim që ju të mendonit se djali juaj kishte bërë diçka të gabuar, — tha oficeri Daniels. — Përkundrazi, pasi dëgjuam gjithë historinë, menduam se ishte e rëndësishme të siguroheshim që familja juaj të mos kishte asnjë shqetësim.

Ndjeva sikur një peshë e madhe më ishte hequr nga kraharori.

Pastaj babai i Majës u kthye nga Juliani.

— Ka edhe diçka tjetër.

Ai nxori një zarf të dytë.

— Pasi u konsultova me familjen time, vendosëm të krijojmë një fond të vogël për fëmijët që kanë nevojë për pajisje mjekësore, por familjet e tyre nuk mund t’i përballojnë. Do ta quajmë Fondi i Mirësisë së Julianit.

— Jo! — tha Juliani, i turpëruar. — Ju lutem, mos e vendosni emrin tim. Unë nuk bëra asgjë të jashtëzakonshme.

Maja e kapi për dore.

— Për ty mund të mos jetë e jashtëzakonshme. Por për mua ishte gjithçka.

Ajo i tregoi se muajt e fundit kishte filluar të shmangte aktivitetet e shkollës, sepse kishte frikë se karroca e saj do të prishej në mes të korridorit dhe shokët do të qeshnin përsëri.

— Tani mund të shkoj kudo pa pasur frikë, — i tha ajo. — Ti nuk më dhe vetëm një karrocë, Julian. Më dhe përsëri guximin për të dalë mes njerëzve.

Djali im uli kokën dhe lotët i rrodhën faqeve.

E përqafova fort.

Atë ditë mësova se ndonjëherë fëmijët na japin mësimet më të mëdha pa e kuptuar fare.

Ne, të rriturit, shpesh mendojmë se mirësia kërkon shumë para, kohë ose mundësi të veçanta. Presim derisa të kemi më shumë për të dhënë, derisa jeta jonë të jetë më e lehtë, derisa të jemi gati.

Por Juliani nuk priti.

Ai pa një vajzë që vuante dhe bëri atë që mundi me gjithçka që kishte.

Disa javë më vonë, kitara e re e Julianit ishte vendosur sërish në dhomën e tij. Babai i Majës kishte këmbëngulur që ai ta pranonte, duke i thënë se dhurata do ta bënte edhe atë të ndihej më mirë.

Juliani filloi përsëri të ushtronte çdo ditë. Por tani, çdo të shtunë, ai shkonte te shtëpia e Majës dhe i mësonte asaj disa akorde të thjeshta në një kitarë të vogël që familja e saj kishte marrë hua.

Maja nuk mund ta mbante kitarën si ai, por mësoi të luante me gishta dhe të krijonte meloditë e saj.

Një ditë, gjatë një aktiviteti në shkollë, ajo doli përpara të gjithë nxënësve me karrocën e saj të re. Pranë saj qëndronte Juliani me kitarën.

Ata luajtën së bashku një këngë të thjeshtë, por kur mbaruan, salla shpërtheu në duartrokitje.

Disa nga nxënësit që dikur kishin qeshur me karrocën e Majës u afruan për t’i kërkuar falje.

Juliani nuk i poshtëroi dhe nuk ua kujtoi gabimet. Thjesht u buzëqeshi.

Kur u kthyem në shtëpi atë mbrëmje, e pyeta nëse i mungonte kitara e tij e vjetër.

Ai mendoi për pak çaste.

— Ndonjëherë, mami. Ajo kishte një tingull të veçantë.

— A të vjen keq që e shite?

Ai e pa kitarën e re, pastaj buzëqeshi.

— Jo. Sepse sa herë që shoh Majën duke lëvizur lirshëm në shkollë, e di që bëra gjënë e duhur.

E përqafova dhe i putha ballin.

Atë natë, ndërsa e dëgjoja duke luajtur në dhomën e tij, kuptova diçka që nuk do ta harroj kurrë.

Nuk ishte kitara që e bënte Julianin muzikant të veçantë.

Ishte zemra e tij.

Dhe nëse një ditë do të më pyesnin se për çfarë isha më krenare në jetën time, nuk do të flisja për notat e tij, talentin apo sukseset që mund të arrinte.

Do të tregoja historinë e ditës kur djali im trembëdhjetëvjeçar shiti gjënë e tij të preferuar për t’i dhënë dikujt tjetër mundësinë të jetonte pa frikë.

Sepse atë ditë, pa e kuptuar, Juliani nuk i mësoi vetëm Majës se mirësia ekziston.

Ai na e kujtoi të gjithëve se një zemër e mirë mund të bëjë atë që asnjë shumë parash nuk mund ta blejë: t’i japë dikujt shpresë pikërisht atëherë kur i nevojitet më shumë.