Nga kutia dolën tullumbace rozë, të cilat u ngritën drejt qiellit.
“Vajzë!” bërtiti dikush.
Por Marena nuk po i shikonte tullumbacet.
Ajo kishte vënë re një kuti të vogël brenda kutisë së madhe, të mbështjellë me një fjongo të bardhë.
E mori me duar që i dridheshin dhe shikoi Majkëllin.
“Çfarë është kjo?”
Ai buzëqeshi me sytë e mbushur me lot.
“Hape, dashuria ime.”
Marena e hapi ngadalë.
Brenda kishte një pasqyrë të vogël, një fotografi të ekografisë së bebit dhe një letër.
Në letër shkruhej:
“Për vajzën tonë: Kur të rritesh dhe ta lexosh këtë, dua të dish se nëna jote të deshi që përpara se të të takonte. Ajo luftoi në ditët kur ishte e lodhur, buzëqeshi kur kishte frikë dhe nuk hoqi dorë kurrë nga ëndrra për të të mbajtur në krahë. Flokët mund të bien, por bukuria dhe guximi i saj nuk do të zhduken kurrë. Nëse një ditë do të pyesësh se çfarë do të thotë të jesh e fortë, shiko nënën tënde.”
Poshtë letrës ishte një fotografi e Majkëllit me Marenën, e bërë para se ajo të fillonte kimioterapinë.
Por surpriza nuk mbaronte aty.
Në fund të kutisë gjendej një shami e bardhë, e qëndisur me fjalët:
**“Mami im është heroina ime.”**
Majkëlli mori mikrofonin.
“E di që të gjithë kemi ardhur për të zbuluar nëse do të kemi një djalë apo një vajzë. Por unë dua që sot të kujtojmë edhe diçka tjetër. Çfarëdo që të ndodhë, ky fëmijë do të ketë një nënë që e deshi më shumë se gjithçka tjetër në këtë botë.”
Marena shpërtheu në lot.
Pastaj Majkëlli nxori një zarf tjetër.
Brenda ishte një letër e shkruar nga mjekja që po e ndiqte gjatë shtatzënisë. Ajo kishte pranuar të dërgonte një mesazh të shkurtër për festën:
“Marena, çdo ditë ke treguar sa shumë forcë mund të ketë një njeri. Ne do të vazhdojmë të bëjmë gjithçka që është e mundur për ty dhe bebin tënd. Nuk je vetëm në këtë rrugëtim.”
Të 40 të ftuarit po qanin.
Disa përqafonin njëri-tjetrin, ndërsa të tjerët duartrokitën.
Unë iu afrova vajzës sime dhe e përqafova fort.
“Mami, kam pasur aq shumë frikë,” më pëshpëriti.
“E di, zemra ime. Por nuk ke pse të jesh e fortë çdo sekondë. Lejoji njerëzit që të duan të kujdesen për ty.”
Ajo e mbështeti kokën në supin tim.
Atë ditë nuk festuam vetëm ardhjen e një vajze në familjen tonë. Festuam edhe dashurinë, shpresën dhe faktin se Marena nuk po e përballonte këtë betejë e vetme.
Muajt që pasuan nuk ishin të lehtë. Ajo vazhdoi të ndiqej nga ekipi i saj mjekësor, me kontrolle të shpeshta për të dhe për bebin. Kishte ditë të mira dhe ditë kur lodhja e mundonte aq shumë sa mezi ngrihej nga shtrati.
Por çdo herë që ndiente bebin duke lëvizur, buzëqeshte.
Dhe më në fund erdhi dita që të gjithë e kishim pritur.
Marena solli në jetë një vajzë të shëndetshme.
Kur ia vendosën foshnjën në kraharor, ajo e puthi në ballë dhe filloi të qante.
“Ja ku je, vogëlushja ime. Mami arriti të të takojë.”
Majkëlli qëndronte pranë tyre, duke mbajtur dorën e gruas së tij.
Disa muaj më vonë, Marena më dërgoi një fotografi. Ajo ishte ulur në divan, me vajzën në krahë. Flokët kishin filluar t’i rriteshin përsëri, por ajo nuk dukej më e shqetësuar për pamjen e saj.
Poshtë fotografisë kishte shkruar:
“Dikur kisha frikë se vajza ime do të më shihte pa flokë dhe do të mendonte se isha ndryshe. Tani e di se një ditë do t’i tregoj se flokët e mi ranë, por dashuria ime për të nuk u dobësua asnjëherë.”
E ruajta atë fotografi.
Sepse atë ditë në oborr, 40 njerëz shpërthyen në lot jo thjesht nga tullumbacet rozë apo nga surpriza në kuti.
Ata qanë sepse panë një nënë që, mes frikës dhe pasigurisë, vazhdonte të ëndërronte për fëmijën e saj.
Dhe për mua, ky ishte zbulimi më i bukur i asaj feste.