“Çfarë është ajo, Jakob?” e pyeta, ndërsa ndjeva zemrën të më rrihte më shpejt.
Ai e mbajti letrën në duar për disa sekonda, sikur po mblidhte guximin për ta hapur.
“Kam pasur frikë të ta tregoja. Nuk doja të të lëndoja edhe më shumë.”
“Biri im, çfarëdo që të jetë, mund të ma tregosh.”
Ai ma zgjati letrën.
E njoha menjëherë shkrimin e Oliverit. Ishin ato shkronjat e vogla dhe paksa të pjerrëta që i kishte përdorur gjithmonë në blloqet e tij të vizatimit.
Letra ishte e shkurtër.
“E dashur mami,
Nëse një ditë po e lexon këtë, do të thotë se Jakobi më ka dëgjuar dhe e ka ruajtur letrën.
Dua të të tregoj diçka.
E di që ndonjëherë lodhesh kur ne kërkojmë të shkojmë në mal. E di që ke shumë punë dhe ndonjëherë do të preferoje të qëndroje në shtëpi.
Por dua ta dish se ato janë ditët e mia të preferuara.
Kur jemi të gjithë bashkë në natyrë, ndihem sikur nuk ka asgjë të keqe në botë.
Dua shumë ta ngjisim malin që kemi parë në fotografi. Dua të jem unë i pari që arrin në majë dhe të bëj sikur jam mbreti i botës.
Por, nëse një ditë nuk mund të vij me ju, dua që ti dhe Jakobi të shkoni gjithsesi.
Mos e lini malin të mbetet vetëm një ëndërr.
Dhe, mami, mos u trishto kur mendon për mua. Dua të qeshësh përsëri. Dua të dalësh jashtë, të shohësh diellin dhe të kujtosh se sa shumë të dua.
Të lutem, mos e harro këtë.
Të dua pafund.
Oliveri.”
Lotët më mbushën sytë. E shtrëngova letrën në gjoks dhe u ula mbi një shkëmb.
Por Jakobi nuk kishte mbaruar ende.
“Mami, ka edhe diçka tjetër që duhet ta dish.”
E pashë.
“Kur Oliveri ma dha këtë letër, ishte disa ditë para se të sëmurej. Ai më tha se donte të të bënte një surprizë për ditëlindjen tënde. Kishte vizatuar malin dhe donte të ta dhuronte atë ditë.”
Jakobi nxori nga çanta një vizatim tjetër.
Ishte një vizatim i bukur i të njëjtit mal. Në fund, Oliveri kishte vizatuar tre figura të vogla: atë, Jakobin dhe mua, të gjithë të kapur për dore në majë.
Poshtë kishte shkruar:
“Familja jonë, gjithmonë bashkë.”
Nuk munda t’i mbaja më lotët.
Për vite me radhë kisha menduar se ëndrra për atë mal ishte vetëm e imja, një mënyrë për të përballuar humbjen e djalit tim. Por tani kuptova se Oliveri kishte dashur që ne të shkonim atje edhe nëse ai nuk do të ishte më me ne.
E përqafova Jakobin fort.
“Pse nuk ma tregove më herët, zemër?”
Ai uli kokën.
“Sepse edhe unë më mungon shumë, mami. Dhe kisha frikë se po ta lexoje letrën, do të bëheshe edhe më e trishtuar.”
“E di, biri im. Por nuk ke pse ta mbash dhimbjen vetëm.”
Qëndruam gjatë në majë të malit, duke parë horizontin. Era frynte lehtë dhe retë lëviznin ngadalë mbi luginë.
Për herë të parë pas shumë vitesh, nuk u përpoqa t’i ndaloja lotët. Nuk ndjeva nevojën të fshihesha pas ushqimit apo të shtiresha sikur isha mirë.
Thjesht e lejova veten të kujtonte djalin tim.
Pastaj Jakobi më kapi për dore.
“E di çfarë, mami? Mendoj se Oliveri do të ishte shumë krenar për ty. Ke humbur kaq shumë peshë dhe ke arritur deri këtu.”
E buzëqesha mes lotëve.
“Do të doja të ishte këtu për ta parë.”
“Edhe unë”, tha ai. “Por mendoj se do të donte që ne të vazhdonim të jetonim.”
Kur zbritëm nga mali, e mbajtëm vizatimin dhe letrën në një qese të sigurt, që të mos dëmtoheshin.
Pas disa javësh, i vendosa të dyja në korniza dhe i varëm në murin e shtëpisë sonë.
Ngjitur me to vendosa edhe një fotografi nga maja e malit, ku unë dhe Jakobi buzëqeshnim duke mbajtur vizatimin e Oliverit.
Nuk e humba kurrë më atë rrugë që kisha nisur. Vazhdova të kujdesesha për shëndetin tim, jo vetëm për peshën, por sepse doja të isha pranë Jakobit për shumë vite.
Dhe çdo vit, në përvjetorin e lindjes së Oliverit, unë dhe Jakobi bëjmë një shëtitje në natyrë.
Ndonjëherë ngjitemi në një mal, ndonjëherë thjesht ulemi pranë një liqeni dhe kujtojmë aventurat tona.
Sepse atë ditë në majë të malit kuptova diçka që do ta mbaj me vete gjithë jetën:
Dashuria nuk përfundon kur dikush largohet nga kjo botë.
Ajo vazhdon në kujtimet që ruajmë, në premtimet që mbajmë dhe në çdo hap që bëjmë duke e mbajtur atë person në zemër.
Oliveri nuk arriti ta ngjiste kurrë malin e tij të ëndrrave.
Por ne e bëmë këtë për të.
Dhe, në një farë mënyre, ai ishte me ne në çdo hap të rrugës.