Vajza mbijetoi.
Djali im jo.
Brenda pak ditësh, të gjithë e dinin emrin e tij.
Gazetarët telefononin. Njerëz të panjohur dërgonin lule. Njerëzit vinin në shtëpinë tonë për të dëgjuar historinë e “heroit që dha jetën për një fëmijë”.
Vajza quhej Sloane.
Prindërit e saj e sollën në funeralin e Westonit, por më pas u pushtuan nga vëmendja e madhe që mori ngjarja.
Ishin lodhur nga gazetarët, pyetjet dhe të panjohurit që vazhdimisht ia kujtonin vajzës së tyre ditën më të tmerrshme të jetës.
Disa muaj më vonë, ata u shpërngulën.
Donin ta linin pas gjithë atë makth.
Me kalimin e kohës, humbëm kontaktet.
Kaluan tetëmbëdhjetë vjet.
Pastaj, një të shtunë pasdite, dikush trokiti në derën time.
Në verandë qëndronte një grua e re, me një djalë të vogël pranë saj.
— A jeni nëna e Westonit?
— Po.
Ajo mori frymë thellë.
— Unë quhem Sloane.
Sytë m’u mbushën me lot.
— Sloane…
Nuk e kisha harruar kurrë atë emër.
— Duhej të kisha ardhur këtu vite më parë.
— Oh, zemër…
— Djali juaj nuk ndodhej rastësisht te ai lumë. Duhet t’ju tregoj të vërtetën.
— Për çfarë po flet?
## VAZHDIMI
