Ditët para festës ishin të vështira. Marena lodhej shpejt, por sa herë që flisnim për festën, fytyra e saj ndriçohej.
Majkëlli mundohej ta bënte të buzëqeshte çdo ditë. Ai i përgatiste mëngjesin, e shoqëronte në kontrolle dhe nuk largohej pothuajse asnjëherë nga ana e saj.
Një mbrëmje, ndërsa po përgatitnim dekorimet, ai më mori veçmas.
“Kam një ide për kutinë,” më tha. “Dua që kjo ditë të jetë diçka që Marena nuk do ta harrojë kurrë.”
Nuk më tregoi më shumë.
Kur erdhi dita e festës, oborri ishte mbushur me familjarë dhe miq. Të gjithë kishin veshur diçka rozë ose blu, sipas hamendësimit të tyre për gjininë e bebit.
Marena doli nga shtëpia e veshur me një fustan të bukur të bardhë. Koka e saj ishte pa flokë, por ajo nuk u përpoq ta fshihte. Përkundrazi, buzëqeshi dhe përqafoi të gjithë të pranishmit.
Në fillim kishte pak emocione, por atmosfera u bë gjithnjë e më e ngrohtë.
Pastaj erdhi momenti që të gjithë po prisnin.
Kutia e madhe e bardhë u vendos në mes të oborrit.
Majkëlli e mori Marenën për dore dhe e ndihmoi të afrohej.
“Je gati, zemra ime?” e pyeti.
Ajo pohoi me kokë.
Të gjithë filluan të numëronin.
“Tre… dy… një!”
Marena hapi kapakun.
** VAZHDIM
