Disa sekonda më vonë, zëri i tij erdhi nga dhoma jonë e gjumit.
— Të thashë njëherë! Nuk do ta bëj më këtë!
M’u drodh zemra.
Me kë dreqin po fliste?
Qëndrova në fund të shkallëve duke dëgjuar.
— Hajt, pra! Sa herë duhet ta bëj këtë?!
Një tjetër zhurmë e fortë.
Pastaj muzika filloi përsëri.
Mirë, tani vërtet fillova të shqetësohesha.
E lashë ushqimin poshtë dhe u ngjita me nxitim lart.
— Kaleb? — thirra.
Asnjë përgjigje.
Arrita te dhoma jonë e gjumit, kapa dorezën dhe e hapa derën.
Dhe betohem, nuk mund t’u besoja syve.
Gati u rrëzova përtokë nga të qeshurat kur pashë atë që po ndodhte.
## VAZHDIMI
