Shikova nëpër sallën e palestrës dhe e dallova menjëherë. Një burrë trupmadh, me shumë tatuazhe, i veshur me një fustan vjollcë princeshe dhe me një paruke të gjatë bionde, po i ndihmonte vajzat të shisnin kekët e tyre.
Askush nga stafi nuk e njihte. Madje, nuk kishte asnjë regjistrim që tregonte se ai ishte paraqitur në hyrje.
Meqenëse në aktivitet merrnin pjesë dhjetëra fëmijë, nuk mund ta injoroja praninë e një të rrituri të panjohur. I kërkova zonjës Harris të thërriste policin që ishte caktuar për të mbikëqyrur parkimin.
Pak çaste më vonë, polici iu afrua burrit.
“Zotëri, do të më duhet t’ju kërkoj të vini me mua.”
Para se burri të arrinte të përgjigjej, Rozi papritur shpërtheu në lot.
“Jo! Ju lutem, mos e merrni!”
“Ai ia premtoi mamit!” bërtiti Lili. “Ia premtoi para se të vdiste!”
Mbeta aty, krejtësisht e shtangur.
Nëna e tyre kishte ndërruar jetë prej gjashtë javësh. Çfarë premtimi mund t’u kishte bërë ky burrë këtyre vajzave të vogla?
Pastaj polici vuri re diçka të shkruar në pjesën e pasme të fustanit të princeshës që mbante burri.
Ai u përkul për t’i lexuar me kujdes fjalët.
“O Zot, zonjë,” më thirri mua. “Duhet të vini ta shihni këtë.”
