Edhe ndërsa po paketonte gjërat e tij për t’u larguar, Max vazhdonte të këmbëngulte se prishja e martesës sonë ishte disi faji im, sepse unë kisha “ndaluar së kujdesuri për veten”.
Pasi u largua, qava më shumë se kisha qarë prej vitesh.
Divorci ma shkatërroi vetëbesimin për një kohë të gjatë.
Vija në dyshim pamjen time.
Vlerën time.
Çdo zgjedhje që kisha bërë në jetë.
Pastaj, pak kohë pasi divorci u bë përfundimtar, Max njoftoi se ai dhe Claire do të martoheshin.
Dhe më pas erdhi ftesa.
Nuk doja të kisha asgjë të përbashkët me atë dasmë.
Por vajzat tona do të ishin atje dhe nuk ndihesha rehat t’i lejoja të merrnin pjesë pa mua.
Prandaj vendosa të shkoja.
Dhe nëse Max do të tallej me mua sepse kisha të drejtë të merrja dikë me vete, mendova se më mirë të shkoja vërtet me dikë.
Atëherë më shkoi mendja te Edwardi.
Ai punonte me mua.
Gjatë divorcit, pa bërë shumë zhurmë, ishte bërë një nga miqtë e mi më të afërt.
Ai e dinte çfarë më kishte bërë Max.
E dinte sa thellë më kishin lënduar komentet e tij.
Prandaj, një pasdite, më në fund e pyeta:
— A do të vije me mua në dasmën e ish-bashkëshortit tim dhe të shtireshe sikur je i dashuri im?
Edwardi më shikoi për disa sekonda.
Pastaj buzëqeshi.
— Patjetër.
Ditën e dasmës, mbërritëm së bashku.
Krah për krah.
Njerëzit na vunë re menjëherë.
Edwardi ishte i gjatë, në formë të mirë fizike, plot vetëbesim dhe jashtëzakonisht simpatik, pa pasur nevojë të përpiqej.
Pikërisht lloji i burrit që Max do ta vinte re.
## VAZHDIMI
