Sidomos për njërën prej tyre.
“Gjyshe, kush ishte babai im?”
E vetmja gjë që mund t’i thosha gjithmonë ishte:
“Nuk e di.”
Një pasdite, ndërsa po vizitonim varrin e vajzës sime, nipi im u kthye te makina për të marrë kartolinën që kishte përgatitur vetë.
Pikërisht atëherë vura re një grua që qëndronte pranë gurit të varrit.
Nuk e kisha parë kurrë më parë.
“A e njihnit vajzën time?” e pyeta.
Ajo u kthye drejt meje dhe shprehja e fytyrës i ndryshoi.
“Ju jeni nëna e saj.”
“Kush jeni ju?”
Ajo hodhi një vështrim drejt nipit tim, pastaj futi dorën në çantë.
“I dhashë vajzës suaj një premtim”, tha ajo. “Duhej t’jua tregoja të vërtetën shumë vite më parë.”
Ajo ndaloi për një çast.
“Por nuk munda.”
Pastaj nxori një zarf të mbyllur.
Në pjesën e përparme ishte shkruar emri im.
Me shkrimin e vajzës sime.
## VAZHDIMI
