Burri im dhe unë jetuam së bashku për 35 vjet, unë kam 53 vjeç, dhe ai 55. Gjatë kësaj kohe, na lindën një djalë dhe dy vajza të mrekullueshme. Ishim një familje model për shumë njerëz. Mund të jemi krenarë me fëmijët tanë.
Gjithçka në familjen tonë ishte e shkëlqyer, por kjo dukej vetëm nga jashtë. Burri im bëntë gati asgjë, ndonjëherë punonte si mekanik tek një mik dhe kështu çdo ditë kalonte duke parë ekranin e televizorit, duke u ankuar për qeverinë, për makinën e re të fqinjit dhe për paaftësinë time.
Mua dhe fëmijëve më mori kohë të ribashkoheshim pasi babai i familjes vendosi të më braktiste për një grua tjetër 40 vjeçare. Tani isha e vetme. Po, mund të them se tani jam e lirë dhe për momentin nuk kam nevojë për një marrëdhënie të re. Jam e lumtur ashtu siç jam. Nga kjo mora mësime. E kuptova që ndërkohë që isha në lidhje, nuk kujdesesha për veten. Nuk ndaja kohë për veten time. I jepja gjithë kohën time të lirë burrit tim dhe nuk linja asgjë për veten. Tani, kur shoh pas, kuptoj që në martesë duhet të jesh pak egoist.
Me sjelljen tonë, ne u tregojmë të tjerëve se si të na trajtojnë. Dhe në këtë situatë, burri im u mësua që unë kujdesesha për të dhe e pranoi atë. Kur ai ishte i sëmurë, unë fluturoja mbi të si një bletë, ndërsa kur unë isha e sëmurë, ai nuk u përpoq të më ndihmonte, gjithmonë kishte kërkesa ndaj meje, nuk i interesonte. Vajzat e mia më ndihmuan shumë pas divorcit. Ato më thanë që jeta nuk mbaron me këtë.
Dhe kjo është e vërtetë, tani kam më shumë kohë për veten time! Më mori pak kohë për ta kuptuar, por tani, kur jam vetëm, mund të jetoj më mirë dhe më dritshëm sesa kur isha me të. Mora një vendim të hekurt: edhe nëse vjen dhe përpiqet të kthehet te unë, nuk do ta pranoj! Nëse ai ka bërë një zgjedhje që nuk është në favorin tim, atëherë unë do të zgjedh vetëm veten time, çdo herë. Tani nuk po kërkoj një zëvendësues. Nuk kam nevojë për një zëvendësues. Çfarë mund të flasim për një zëvendësues? Çfarë më ka dhënë ai që tani nuk kam, përveç lodhjes së pafundme, sëmundjeve dhe krizave nervore?