Në dhomën e ndenjjes nuk kishte më rrobat e tij, këpucët apo sendet personale që zakonisht i linte kudo. Valixhja e tij ishte vendosur pranë derës, ndërsa mbi tavolinë qëndronte një zarf i madh.
Por ajo që e tronditi më shumë ishte se unë nuk isha vetëm.
Pranë meje ishte motra ime, Elira, e cila kishte ardhur të më ndihmonte me vajzat. Në krahë mbante njërën nga binjaket, ndërsa tjetra flinte në krevatin e saj.
Brandoni shikoi valixhen dhe pastaj më shikoi mua.
“Çfarë është kjo? Pse janë gjërat e mia këtu?”
“Sepse nuk do të vazhdoj më të jetoj sikur jam nëna e vetme e këtyre fëmijëve, ndërsa ti sillesh sikur je thjesht një mysafir në këtë shtëpi.”
Ai filloi të qeshte me nervozizëm.
“Po bën gjithë këtë dramë vetëm sepse shkova për peshkim?”
“Jo, Brandon. Peshkimi ishte vetëm hera e fundit që më bëre të kuptoja se sa pak rëndësi kanë lodhja dhe nevojat e mia për ty.”
Ai hodhi çelësat mbi tavolinë.
VAZHDIM
