Dhe aty, në korridorin e asaj shtëpie të vogël, qëndronte Danny.

Për disa sekonda nuk arrita të merrja frymë.

Flokët i kishte të thinjura, shpatullat i ishin kërrusur dhe mbështetej te një bastun. Fytyra i ishte mbushur me rrudha, por sytë…

Sytë ishin ende ata të djalit që më kishte ftuar të vallëzoja me fustanin tim të verdhë.

“Përshëndetje, Dandylion”, tha ai.

M’u prenë këmbët.

“Danny…”

Ai buzëqeshi, por buzëqeshja iu shua shpejt.

“E di. Duhet të kesh një mijë pyetje.”

“Pesëdhjetë e tetë vjet, Danny. Pesëdhjetë e tetë vjet të tëra! Më thanë se kishe vdekur. Më thanë se ishe varrosur në Ohajo!”

Ai uli kokën.

“E di.”

“Pse nuk më kërkove? Pse nuk më shkrove? Pse më le të besoja se kishe vdekur?”

Selena ndërhyri me zë të ulët:

“Babai nuk donte t’ju lëndonte.”

Danny e ngriti dorën për ta ndaluar.

“Jo, bijë. Ajo meriton ta dëgjojë të vërtetën nga unë.”

Më ftoi të hyja brenda.

U ula në një kolltuk pranë dritares. Selena solli dy gota ujë dhe u largua për të na lënë vetëm.

Danny mori frymë thellë.

“Në vitin 1969, vërtet u dërgova në spital në San Antonio. U plagosa rëndë gjatë një zjarri në një ndërtesë ku ndodheshim. Djegiet ishin të rënda. Për një kohë, mjekët nuk e dinin nëse do të mbijetoja.”

Ai ndaloi për pak.

“Por mbijetova. Vetëm se nuk isha më i njëjti njeri.”

Më tregoi se kishte pësuar dëmtime të rënda dhe se trajtimi i tij kishte zgjatur shumë. Nëna e tij kishte udhëtuar për ta takuar dhe kishte parë sa shumë kishte ndryshuar pamja e tij.

Ajo kishte frikë se unë do ta shihja dhe do të shkatërrohesha emocionalisht. Sipas saj, isha ende shumë e re dhe kisha një jetë të tërë përpara.

“Unë i kërkova të të shkruante të vërtetën,” tha Danny. “Por ajo më tha se ti meriton të më kujtosh si djalin që isha, jo si njeriun që isha bërë. Më pas më tha se të kishte shkruar se kisha vdekur.”

“Dhe ti e lejove?”

Ai uli sytë.

“Po. Në fillim isha i zemëruar. Pastaj u turpërova nga pamja ime. Kisha frikë se mos të detyroja të hiqje dorë nga jeta jote për t’u kujdesur për mua. Ishte një vendim i gabuar. E di këtë tani.”

E shikova gjatë.

“Unë nuk të kisha kërkuar kurrë të ishe i përsosur, Danny. Thjesht doja të dije se të prisja.”

Sytë iu mbushën me lot.

“Kam kaluar gjithë jetën duke menduar për këtë fjali.”

Pastaj më tregoi se pas shumë vitesh ishte martuar. Gruaja e tij kishte vdekur disa vite më parë. Kishin pasur një vajzë, Selena-n, e cila ishte kujdesur për të gjatë sëmundjes së tij të fundit.

Ai kishte jetuar për shumë vite me mendimin se unë isha martuar dhe kisha krijuar familjen time. Nuk kishte dashur të ndërhynte në jetën time.

Por, pas vdekjes së gruas së tij, kishte filluar të kërkonte sërish për mua.

Selena kishte gjetur një fotografi të vjetër të tij me mua dhe kishte arritur të gjente emrin tim përmes disa regjistrave të vjetër.

“Kur e kuptova se ishe ende gjallë dhe se jetoje jo shumë larg, nuk dija çfarë të bëja,” tha ai. “Kisha frikë se do të më urreje.”

“Prandaj më dërgove lulet?”

Ai buzëqeshi lehtë.

“Mbaj mend fustanin tënd të verdhë. Mbaj mend që të thërrisja Dandylion. Mendova se lulet do të të tregonin se isha unë përpara se të shihje fytyrën time.”

E pyeta për unazën.

Ai u përkul ngadalë, hapi një sirtar të vogël pranë kolltukut dhe nxori një kuti të vjetër.

Brenda ishte një unazë.

E njëjta unazë që më kishte dhënë në vitin 1968.

Diamanti ishte ende aty, por metali ishte i konsumuar.

“E kam mbajtur gjithë këto vite,” tha. “Nuk e dija nëse do të të takoja ndonjëherë, por nuk pata zemër ta hidhja.”

E mora në dorë dhe fillova të qaja.

“Edhe unë e kam ruajtur timen”, i thashë. “E kam ende në shtëpi.”

Danny më pa i habitur.

Për një çast, asnjëri prej nesh nuk foli.

Pastaj ai tha:

“Nuk dua të të kërkoj të ndryshosh jetën tënde. Nuk dua të zë vendin e askujt. Thjesht doja të të shihja edhe një herë dhe të të kërkoja falje.”

Mendova për Ted-in. Për jetën që kishim ndërtuar së bashku, për fëmijët tanë, për katër nipërit e mbesat dhe për të gjitha vitet që kisha jetuar.

E dija se dashuria ime për Ted-in ishte e vërtetë. Por kjo nuk e fshinte atë që kisha ndier për Danny-n.

Dy gjëra mund të ishin të vërteta në të njëjtën kohë.

“Danny,” i thashë, “nuk mund t’i kthejmë pesëdhjetë e tetë vitet. Por mund të vendosim se çfarë do të bëjmë me kohën që na ka mbetur.”

Ai më kapi dorën.

“Do të doja vetëm të pinim një kafe ndonjë ditë.”

“Do të pimë më shumë se një kafe”, iu përgjigja.

Selena u kthye në dhomë dhe na pa duke qarë, por edhe duke buzëqeshur.

Para se të largohesha, Danny më kërkoi të prisja pak. U ngrit me vështirësi dhe shkoi drejt një rafti. Mori një fotografi të vjetër ku dukeshim të dy pranë lumit, në vitin 1968.

Në pjesën e pasme kishte shkruar:

“Për Dandylion-in tim. Nëse një ditë rrugët tona takohen përsëri, do të doja të vallëzonim edhe një herë.”

E përqafova gjatë.

Kur u ktheva në shtëpi, nxora kutinë e vjetër Whitman’s dhe vendosa fotografinë pranë tridhjetë e një letrave të tij.

Të nesërmen, vajza ime më telefonoi.

“Mami, a e gjete vërtet?”

“Po, zemër.”

“Dhe çfarë do të bësh tani?”

Shikova lulet e egra mbi tryezë.

“Do të shkoj ta takoj përsëri.”

Ajo heshti për pak dhe pastaj më tha:

“Vetëm premto se do të jesh e kujdesshme.”

Qesha.

Për herë të parë pas shumë vitesh, ndihesha sikur kisha përsëri një arsye të vogël për t’u emocionuar për ditën tjetër.

Nuk isha më vajza tetëmbëdhjetëvjeçare me fustanin e verdhë. As Danny nuk ishte më djali që më kishte dhuruar unazën pranë lumit.

Por kur e takova sërish disa ditë më vonë, ai më pa në sy dhe më tha:

“Dandylion, a më jep një vallëzim?”

Dhe unë pranova.

Nuk ishte vallëzimi ynë i parë. Ishte i pari pas pesëdhjetë e tetë vjetësh.

Dhe, për një moment të shkurtër, koha sikur u kthye pas.