I ruajta secilën prej tyre në një kuti karamelesh Whitman’s, fillimisht nën shtratin tim, pastaj në dollap dhe më vonë në sëndukun tim prej druri kedri.
Shkronja e tij e madhe “D” anonte gjithmonë anash, sikur të ishte e lodhur.
Në pranverën e vitit 1969, letrat pushuan së ardhuri.
Në qershor, në vend të tyre, më erdhi një letër nga nëna e tij.
Ajo kishte shkuar në Teksas për të qenë pranë tij, shkruante.
Ai ishte djegur rëndë atje dhe ishte dërguar në një spital në San Antonio.
Nuk ia kishte dalë.
E kishin varrosur në vendlindjen e tij, në parcelën familjare të nënës së tij në Ohajo.
“Mos hajde”, më shkruante ajo. “Nuk ka mbetur asgjë për të parë. Kujtoje ashtu siç ishte.”
Isha nëntëmbëdhjetë vjeçe. Nuk kisha para as për biletën e autobusit deri në Ohajo.
Madje, nuk pata as mendjen ta pyesja se në cilin qytet ishte varrosur.
Thjesht u shtriva në shtratin tim, në shtëpinë e nënës sime, dhe nuk u ngrita për një javë të tërë.
Dy vjet më vonë u martova me Ted Haldane.
Ted ishte një burrë i mirë. Dua ta them këtë qartë.
Ai shiste siguracione dhe më pas fillova t’i shisja edhe unë bashkë me të për tridhjetë vjet.
Patëm dy fëmijë, katër nipër e mbesa dhe një shtëpi pranë autostradës, me një pemë limoni që nuk prodhoi kurrë as edhe një limon.
Ndihesha paksa fajtore çdo ditë për këtë jetë.
Që u martova kaq shpejt. Që isha e lumtur.
Që gjatë gjithë asaj kohe mbaja në sëndukun tim prej kedri një kuti karamelesh me letrat e një burri tjetër.
Ted vdiq para tre vjetësh, pikërisht këtë muaj.
Nga zakoni, ende mbaj një laps pas veshit, pas dyzet vjetësh që plotësoja kontrata sigurimesh.
Marr pensionin e Ted-it dhe kam gjithmonë një tavë me ushqim në ngrirje për raste urgjente.
Është një jetë e vogël. Asgjë e jashtëzakonshme.
Pastaj, të shtunën e kaluar, ra zilja e derës.
Një djalë adoleshent nga një dyqan lulesh në qendër të qytetit qëndronte aty, duke mbajtur një kavanoz qelqi me lule të egra.
Lule rudbekie, disa lule të vogla blu dhe, pikërisht në mes, një luleradhiqe.
“Zonjë? Këto janë për Susan-in.”
Një kartolinë e vogël e bardhë ishte futur brenda fjongos.
E njoha shkronjën e madhe “D” përpara se të arrija të lexoja diçka tjetër.
Ende Luleradhiqja e tij.
E shkruar gabim. Pikërisht ashtu siç e shkruante gjithmonë ai.
M’u desh të ulesha në shkallën e hyrjes së shtëpisë sime.
Mendimi im i parë ishte se dikush po luante një shaka të ligë me një grua të moshuar.
Mendimi im i dytë ishte se askush i gjallë nuk e dinte atë nofkë përveç meje.
Telefonova dyqanin e luleve, por e formova numrin gabim dy herë.
Vajza që u përgjigj ishte shumë e sjellshme me mua.
“Një zotëri i moshuar erdhi të enjten dhe pagoi me para në dorë”, më tha. “Ai e plotësoi vetë kartolinën. E kishte të vështirë ta mbante stilolapsin.”
“A la ndonjë emër?”
“Vetëm D. Wirth. Dhe një numër telefoni, me prefiksin 530.”
Ai ishte një numër nga Kalifornia.
E telefonova.
Një grua u përgjigj. I thashë:
“Quhem Susan Haldane dhe po kërkoj…”
Ajo ma mbylli telefonin.
Nipi im e gjeti adresën në telefonin e tij për rreth dy minuta.
Susanville, Kaliforni. Dy orë në veri.
Atë mbrëmje ia tregova vajzës sime.
Ajo më shikoi sikur të kisha humbur mendjen.
“Mami, je shtatëdhjetë e shtatë vjeçe. Do të ngasësh makinën për dy orë për të ndjekur një fantazmë?”
“Nuk është fantazmë nëse mund të blejë lule.”
“Dikush po përpiqet të të mashtrojë. Të lutem, mos e bëj veten të dukesh qesharake.”
Nuk fjeta fare.
I nxora letrat e tij nga kutia e karameleve Whitman’s dhe i lexova të gjitha në tryezën e kuzhinës.
Të nesërmen në mëngjes u nisa me makinë gjithsesi.
Gjatë rrugës ndalova te një supermarket Raley’s për të furnizuar makinën me benzinë dhe qëndrova ulur në parking për një kohë të gjatë.
Ndoshta vajza ime kishte të drejtë dhe unë isha thjesht një plakë e vetmuar që po ndiqte një djalë të vdekur nëpër dy shtete.
E futa makinën në marsh dhe vazhdova rrugën.
Adresa ishte një shtëpi e vogël e gjelbër në një rrugë të qetë, me një rampë që të çonte te veranda. Pranë derës ishte një palë çizme pune për burra, të vjetra, por të lustruara.
Trokita.
Ma hapi një grua rreth të pesëdhjetave, me flokë të thinjur te tëmthat, ende e veshur me uniformën e infermieres pas një turni nate.
Më pa dhe kuptova se e dinte saktësisht se kush isha.
“Ju jeni ajo”, tha. “Luleradhiqja. Unë jam vajza e tij.”
“A është këtu? A është Danny këtu?”
Sytë iu mbushën me lot. Ajo e mbante derën me të dyja duart.
“Ai donte që ju t’i merrnit lulet. Nuk kishte ndërmend që ju të vinit këtu.”
“Ai nuk dëshiron t’ju shohë në këtë gjendje”, tha ajo. “Ju lutem, largohuni.”
Filloi ta mbyllte derën.
Por nga brenda shtëpisë, një zë burri tha:
“Selena. Prit.”
Do ta njihja atë zë kudo. Ishte më i vjetër, më i ashpër, por do ta njihja gjithsesi.
Ajo ndaloi.
Dera u hap ngadalë…
## VAZHDIMI
