U afrova ngadalë, ndërsa vajzat vazhdonin ta mbanin burrin për duar.
Në pjesën e pasme të fustanit shkruhej me shkronja të mëdha:
**“PREMTOVA SE DO TË JETOJA NJË DITË SI PRINCESHË, PËR LILIN DHE ROZINË.”**
Poshtë shkrimit ishte një fotografi e vogël e një gruaje që e njoha menjëherë.
Ishte nëna e vajzave.
Burri i panjohur u kthye nga unë. Sytë i kishte të skuqur dhe dukej sikur po përpiqej të mos qante.
“Unë quhem Mark,” tha. “Isha vëllai i saj.”
U shtanga.
Nuk e dija që vajzat kishin një xhaxha. Gjatë gjithë kohës që e kishim njohur nënën e tyre, ajo nuk kishte folur kurrë për familjen e saj.
Marku vazhdoi të shpjegonte.
“Unë dhe motra ime nuk kemi pasur një marrëdhënie të lehtë. Kur ishim më të rinj, u grindëm për diçka që sot duket krejt e parëndësishme. Pastaj kaluan vitet. Të dy ishim kokëfortë dhe asnjëri nuk bëri hapin e parë.”
Ai uli sytë.
“Kur mësova se ishte sëmurë rëndë, ishte tepër vonë për të rregulluar gjithçka. Shkova ta vizitoja në spital. Ajo ishte shumë e dobët, por kur më pa, buzëqeshi.”
Lili e shtrëngoi dorën e tij.
“Na trego për mamin,” i tha.
Marku mori frymë thellë.
“Motrat dhe vëllezërit e mi kishim një traditë kur ishim fëmijë. Motra ime e adhuronte Rapunzelin. Një herë, në ditëlindjen e saj, u vesha me një fustan princeshe që ta bëja të qeshte. Ajo qeshi aq shumë sa nuk mund të merrte frymë.”
Ai buzëqeshi për herë të parë.
“Kur u takuam në spital, më tregoi se vajzat e saj e adhuronin të njëjtën princeshë. Më tha se kishte frikë se mos rriteshin pa pasur kujtime të bukura me të.”
Pastaj nxori nga xhepi një letër të palosur.
“Ajo më kërkoi një gjë. Më tha: ‘Mark, nëse një ditë nuk do të jem më këtu, mos lejo që vajzat e mia ta humbin gëzimin. Ato kanë nevojë të qeshin. Dhe nëse ndonjëherë të kërkojnë të bësh diçka të çmendur, bëje. Edhe nëse duhet të veshësh një fustan princeshe.’”
Të gjithë heshtën.
Marku vazhdoi:
“Unë i premtova se do ta bëja. I premtova se do të isha aty për vajzat, se do t’i çoja në aktivitete, se do të festoja ditëlindjet e tyre dhe se do të bëja gjithçka që të mos ndiheshin vetëm.”
Rozi e përqafoi fort nga beli.
“Prandaj erdhe si Rapunzel?” e pyeta.
Ai pohoi me kokë.
“Vajzat më telefonuan disa ditë më parë. Më thanë se donin të merrnin pjesë në panair, por kishin frikë se askush nuk do të ndalej te tavolina e tyre. Më pyetën nëse mund të vishesha si Rapunzel, sepse mami do të kishte dashur të qeshte po të më shihte kështu.”
Pastaj nxori nga çanta një paruke të gjatë bionde që e kishte sjellë me vete.
“U thashë se do të vija. Nuk e dija që duhej të regjistrohesha paraprakisht. Nuk doja të shkaktoja ndonjë problem.”
Polici e shikoi dhe më pas buzëqeshi.
“Zotëri, herën tjetër thjesht duhet të paraqiteni në hyrje dhe të regjistroheni. Por mendoj se tani e kuptojmë situatën.”
Unë kërkova falje për keqkuptimin dhe i shpjegova se procedurat e sigurisë ishin të domosdoshme për të gjithë vizitorët.
Marku nuk u ankua.
“E kuptoj plotësisht. Edhe unë do të kisha bërë të njëjtën gjë në vendin tuaj.”
Pastaj ndodhi diçka që nuk do ta harroj kurrë.
Lili dhe Rozi e morën nga njëra anë dhe e çuan drejt tavolinës së tyre.
“Xhaxhi Mark, duhet të rrish këtu me ne,” tha Lili.
“Po, dhe duhet të bësh sikur je princesha jonë,” shtoi Rozi.
Marku qeshi.
“Sigurisht, princeshat e mia.”
Për pjesën tjetër të panairit, ai qëndroi pranë tyre. U ndihmoi të shisnin kekët, bëri fotografi me fëmijët e tjerë dhe madje pranoi të pozonte për disa fotografi me një kurorë rozë mbi parukën bionde.
Por momenti më prekës ndodhi kur një nga vajzat nxori nga çanta një vizatim.
Ishte një fotografi e tre personave: dy vajza të vogla dhe një grua me krahët hapur.
Në krye shkruhej:
“Unë, Rozi, Lili dhe mami. Tani kemi edhe xhaxhi Markun.”
Marku e mori vizatimin dhe e shikoi gjatë.
Pastaj u ul në gjunjë përpara tyre.
“Dua t’ju premtoj diçka tjetër,” tha. “Nuk mund ta zëvendësoj kurrë mamin tuaj. Askush nuk mundet. Por do të jem këtu për ju. Do të vij në festat tuaja, në shfaqjet e shkollës dhe në çdo ditë kur të keni nevojë për mua.”
Lili e pyeti:
“Edhe kur të jemi të mëdha?”
“Edhe atëherë,” u përgjigj ai.
Atë pasdite, tavolina e tyre shiti të gjithë kekët. Por kjo nuk ishte gjëja më e rëndësishme.
Për herë të parë që nga vdekja e nënës së tyre, pashë të dyja vajzat të qeshnin me gjithë zemër.
Para se të largohej, Marku më kërkoi të flisnim.
Më tregoi se kishte qenë larg familjes për shumë vite dhe se nuk kishte qenë aty kur motra e tij kishte pasur më shumë nevojë për të.
“Kam humbur shumë kohë duke menduar se kush kishte të drejtë në atë grindje,” më tha. “Tani e kuptoj se asgjë nga ato nuk kishte më rëndësi. Do të jepja gjithçka për të pasur edhe një ditë me të.”
Nuk dija çfarë t’i thosha.
Vetëm i thashë se vajzat kishin nevojë për të dhe se shkolla jonë do ta ndihmonte të ishte pjesë e jetës së tyre, sa herë që ato të kishin aktivitete.
Disa muaj më vonë, Marku u bë një fytyrë e njohur në shkollën tonë. E pamë në ditën e leximit, në festën e vjeshtës dhe në aktivitetet e tjera.
Ai nuk veshi më fustan princeshe çdo herë, por vajzat e ruajtën atë veshje si një kujtim të veçantë.
Një ditë, kur po kaloja pranë klasës së tyre, pashë një vizatim të ri të varur në mur.
Ishte Marku me fustanin vjollcë, me paruken e gjatë bionde dhe me dy vajzat pranë tij.
Sipër shkruhej:
**“Mami na dërgoi një princeshë, por morëm një xhaxha.”**
U ndala për një çast dhe ndjeva sytë të më mbusheshin me lot.
Atë ditë kuptova se ndonjëherë premtimet më të rëndësishme nuk janë ato që bëjmë kur gjithçka shkon mirë.
Janë ato që mbajmë kur dikush që duam nuk është më pranë nesh.
Dhe ndonjëherë, për të mbajtur një premtim të tillë, duhet vetëm pak dashuri, shumë guxim dhe një burrë i madh me tatuazhe, i veshur si Rapunzel.